Η Απώλεια του Έρωτα - SevenArt.gr


Η Απώλεια του Έρωτα (2003)

Αγγλικός Τίτλος: The Brown Bunny

Είδος: Δραματική
Διάρκεια: 90'
Γλώσσα: Αγγλικά
Χώρα: Η.Π.Α., Ιαπωνία, Γαλλία
Εταιρεία Διανομής: Audiovisual
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 14/05/2004

Δείκτης Καταλληλότητας: 

ακατάλληλο κάτω των 17
Βαθμολογία SevenArt: [10.0/10]

Βαθμολογία Επισκεπτών: [6.5/10]

Κριτική SevenArt:


Το Brown Bunny είναι μια ερωτική ιστορία. Αυτή της απώλειας ενός μεγάλου έρωτα. Ο ήρωας είναι ο Μπαντ Κλέι. Τρέχει σε αγώνες με μοτοσικλέτες. Τρέχει στη Formula II 250cc για μηχανές δρόμου, γύρω-γύρω, επαναλαμβάνοντας πανομοιότυπους κύκλους ώσπου να τελειώσει ο αγώνας. Η ταινία αρχίζει με τον Μπαντ στον αγώνα του Νιού Χάμσαϊρ. Ο επόμενος αγώνας του είναι στην Καλιφόρνια, πέντε μέρες μακριά. Κι έτσι ξεκινά το ταξίδι του κατά μήκος της Αμερικής. Και κάθε μέρα καταδυναστεύεται από τις ίδιες αναμνήσεις της τελευταίας φοράς που είδε το μεγάλο του έρωτα. Ο Μπαντ θα έκανε τα πάντα για να κάνει αυτές τις αναμνήσεις να εξαφανιστούν. Και κάθε μέρα αναζητά έναν καινούριο έρωτα. Δε βρίσκει μέσα του τη δύναμη ν’ αντικαταστήσει την Ντέιζι, τη μοναδική κοπέλα που αγάπησε και που θ’ αγαπήσει ποτέ. Αλλά κάθε μέρα προσπαθεί.


Η υπόθεση του φιλμ είναι παρμένη από το ελλειπτικό (σαν την ίδια την ταινία) δελτίο τύπου που υπέγραψε ο σκηνοθέτης της. Ο οποίος επίσης την γύρισε, την μόνταρε, έγραψε το σενάριο και πρωταγωνίστησε. Και, στο φινάλε, βρέθηκε σαστισμένος απέναντι στην εχθρική απέναντί του κριτική των Καννών που απέρριψε την ταινία του ως ναρκισσιστική και εμμονοληπτική. Ναρκισσιστική ταινία που ξεγυμνώνει τόσο απροκάλυπτα τον ήρωα της πάντως δεν έχετε ξαναδεί: το Brown Bunny είναι επί της ουσίας, μια σπαραχτική σπουδή πάνω στην απώλεια καθώς ο Γκάλο, υποταγμένος σε έναν αφαιρετικό ρυθμό (που εκπέμπει μια μοναδική trance αίσθηση), αφήνει την κάμερα να καταγράψει σεκάνς που αποτυπώνουν την αφόρητη μοναξιά του ήρωα. Ενός ήρωα που παγιδευμένος, διαγράφει στη ζωή τους ίδιους κύκλους επί των οποίων αγωνίζεται (ο σκηνοθέτης εμμένει ιδιαίτερα στην αρχική σεκάνς).


Το ταξίδι ξεκινά. Και η κάμερα σταθερά τοποθετημένη στη θέση του οδηγού, μέσα από το παρμπρίζ, αφήνεται να "τραβά". Η φθορά του ταξιδιού "γράφει" πλέον και σ' εμάς. Και η ματιά του ήρωα γίνεται και δική μας. Μια ματιά που ελάχιστα διαφέρει από αυτή του πληγωμένου ζώου και εντέλει, ο τρόπος με τον οποίο ο Γκάλο ξεγυμνώνεται φαντάζει σ' εμάς πολύ πιο αποκαλυπτικός από την πεολειξία που μας περιμένει στο φινάλε.


Μην κάνετε κάποιο λάθος και επισκεφτείτε όποια αίθουσα προβάλλει το Brown Bunny για να το χαζέψετε ηδονοβλεπτικά - υπάρχουν ακόμη κάποια τσοντάδικα στην Ομόνοια γι' αυτή τη δουλειά. Και φυσικά μην περιμένετε κάτι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του μεγάλου κοινού. Η ψυχή του όμως θα στοιχειώσει τους τολμηρούς. Όπως έγραφε κι' ένας φίλος: "Ο έρωτας δεν αποτελεί φυσική πράξη, είναι κάτι το ανθρώπινο και, εξ ορισμού, το πιο ανθρώπινο, δηλαδή ένα δημιούργημα, κάτι που εμείς φτιάξαμε, που δεν προϋπήρχε στη φύση. Κάτι που στήσαμε, που το στήνουμε καθημερινά και που καθημερινά το γκρεμίζουμε". (Οκτάβιο Πας, "Ο Λαβύρινθος Της Μοναξιάς").
 

http://www.sevenart.gr/images/star3.gifhttp://www.sevenart.gr/images/star3.gifhttp://www.sevenart.gr/images/star3.gifhttp://www.sevenart.gr/images/star3.gifhttp://www.sevenart.gr/images/star3.gifhttp://www.sevenart.gr/images/star3.gifhttp://www.sevenart.gr/images/star3.gifhttp://www.sevenart.gr/images/star3.gifhttp://www.sevenart.gr/images/star3.gifhttp://www.sevenart.gr/images/star3.gif (10/10)
Άκης Καπράνος

<< επιστροφή


Πρόγραμμα Αιθουσών

Το SevenArt προτείνει:


  • Μαύρο Ψωμί (2010)

    Μια ταινία που σ' αφήνει χωρίς στομάχι. Μπαίνει μέσα στον πυρήνα της καταλανικής κοινωνίας (που θυμίζει πολύ την Ελλάδα των αντίστοιχων χρόνων), ξετρυπώνει την ψίχα και την ψυχή της και μας τη σερβίρει στο πιάτο.

  • Λευκός Ελέφαντας (2012)

    Η κάμερα του Τραπέρο, μας μεταφέρει με ρεαλισμό στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων των παραγκουπόλεων της Αργεντινής. Η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είναι εδώ δεδομένα.


  • Το Τελευταίο Κύμα (1977)

    Δυο χρόνια μετά το εκστατικό "Πικνίκ στο βράχο των κρεμασμένων", ο Αυστραλός σκηνοθέτης δομεί ένα στέρεο ψυχολογικό θρίλερ, που βασίζεται σε μύθους και αρχαίες δοξασίες των Αβοριγίνων ιθαγενών της Αυστραλίας.


  • Το Μυστικό της Μέιζι (2012)

    Η επτάχρονη Μέιζι, ένα αξιαγάπητο κοριτσάκι, ακροβατεί ανάμεσα στις ψυχολογικές μεταπτώσεις μιας μητέρας - καλλιτέχνη και στην αδιαφορία ενός πατέρα - μπίζνεσμαν.