seven art

Μια και μιλάω για άνισους χολιγουντιανούς σκηνοθέτες, δεν υπάρχει πιο τρανό παράδειγμα από τον Στήβεν Σόντερμπεργκ. Το άλλοτε παιδί θαύμα του αμερικανικού σινεμά (με το ντεμπούτο “Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες” και τον Χρυσό Φοίνικα του 1989), και πετυχημένος παραγωγός σήμερα, έχει ασχοληθεί με όλα τα είδη του σινεμά (όχι πάντα με επιτυχία), ενώ το σκηνοθετικό του στυλ έχει κιόλας σταμπαριστεί.

Με το “Contagion”, την πρώτη από τις τρεις ταινίες του που θα δεις φέτος, η γνωστή ντοκιμαντερίστικη αφήγηση του Σόντερμπεργκ δίνει υποβλητικές διαστάσεις στον τρόμο της παγκόσμιας μετάδοσης ενός ιού που σπέρνει τον θάνατο και τον πανικό. Αυτή η, κατά τα άλλα, fiction ιστορία του Αμερικανού σκηνοθέτη δεν απέχει και πολύ από την τρομο-πραγματικότητα που έχεις ζήσει ή παρακολουθήσει σε περιπτώσεις όπως η μετάδοση της γρίπης των χοίρων κ.ά.

Κατά τα λοιπά, ο Σόντερμπεργκ αυτή τη φορά με εξέπληξε μια και με είχε απογοητεύσει με το διπλό, αρκούντως αποτυχημένο, σκηνοθετικό του “χτύπημα” το 2009 :  οι ταινίες “Συνοδός Πολυτελείας” και “Αληθοφανή Ψέματα” απέδωσαν την εντελώς άνιση καριέρα ενός τόσο σημαντικού σκηνοθέτη.

Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών του είναι εξίσου καλές, είτε παρακολουθείς την ολιγόλεπτη συμμετοχή της Πάλτροου είτε (κυρίως) την πολύ σημαντική στην εξέλιξη της ιστορίας ερμηνεία του Τζουντ Λο. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης χωρίς να ηρωοποιεί χαρακτήρες, χρησιμοποιεί διάσημους ηθοποιούς ως γρανάζια μιας καλοδουλεμένης ιστορίας.

Εντέλει, αυτό που απομένει από το “Contagion” είναι μια άρτια ιστορία, πολύ ενδιαφέρουσα κι ως προς τους συμβολισμούς της. Βέβαια την “αμερικανιά” του την αποπνέει και λόγω της αισθητικής του, όμως τι να κάνεις, αυτό είναι το στυλ του Σόντερμπεργκ, με αυτό τον αγάπησες, κι αυτό είναι που τελικά έγινε μόδα στο αμερικανικό σινεμά.

 (7/10)
Νέστορας Πουλάκος