seven art

Ο άτιμος ο Άλεν έχει βαλθεί να γυρίσει όλη την Ευρώπη, και τώρα στο πάνθεον των μεγάλων σκηνοθετών όπου βρίσκεται, μπορεί να κάνει ότι του καπνίσει. Καθώς μαθαίνω τώρα γυρίζει ταινία στη Ρώμη, ενώ έχουν προηγηθεί τέσσερις στην Αγγλία και μια στην Ισπανία, έτσι για να φρεσκάρεις τη μνήμη σου.

Κατά τα λοιπά, πολύ μακριά από την αγαπημένη του Νέα Υόρκη, βρίσκεται στο έτσι κι αλλιώς αγαπημένο του Παρίσι (“Θα έχουμε πάντα το Παρίσι” είχε ειπωθεί στην “Καζαμπλάνκα” κι είχε αναπαραχθεί από τον Γούντι), για να γυρίσει μια εμπορική ιστορία (έχει σκίσει όπου έχει παιχτεί) γεμάτη ευφυολογήματα, εύστοχα αστεία, εξυπνακίστικες ατάκες, και νοσταλγία, ρετρό διάθεση, αναμνήσεις.

Ζευγάρι Αμερικανών τουριστών βρίσκεται για διακοπές στο Παρίσι. Ο άντρας που είναι εν δυνάμει συγγραφέας, “καταφέρνει” να μεταβαίνει κάθε βράδυ τα μεσάνυχτα, στο Παρίσι των ‘20s, και να συναντά τους αγαπημένους του καλλιτέχνες.

Μην ψάχνεις να βρεις ενδιαφέρον ούτε στη χαζή φάτσα του Ουίλσον, ούτε στα λυσσάρικα κουνήματα της ΜακΆνταμς. Όλοι οι περιφερειακοί ρόλοι, αυτοί δηλαδή που υποδύονται τον Χέμινγουει και τον Φιτζέραλντ, τον Πικάσο και τον Μπουνιουέλ, τον Λωτρέκ, τον Νταλί και την Γερτρούδη Στάιν, είναι χάρμα ιδέσθαι. Ειδικώς, ο Μπρόντι στο ρόλο του Νταλί είναι απίστευτος, με όλη τη σημασία της λέξης.

Σε αυτό το ταξιδιωτικό εγχειρίδιο (του Παρισιού αυτή τη φορά), ο Γούντι Άλεν σε ξεναγεί σχεδόν μαγικά στην πόλη που, προφανώς, αγαπά. Θα παρακολουθήσεις ένα σύγχρονο παραμύθι, μια όμορφη εξωπραγματική ιστορία που θα σε ταξιδέψει.

Κατά τα άλλα βέβαια, μην περιμένεις και τίποτε παραπάνω από τον άλλοτε, πολύ σημαντικό αυτό δημιουργό της πρωτότυπης ιδέας. Άλλωστε η μανιέρα του έχει πάρει φωτιά

 (7/10)
Νέστορας Πουλάκος