seven art

Ο Σαμ, πρώην φυλακόβιος, «βρίσκει το Χριστό» μετά την αποφυλάκισή του και μαζί ένα σκοπό στη ζωή του, να βοηθήσει τα παιδιά της Αφρικής, στήνοντας τη δική του ιεραποστολή. Όσα συναντά στο Σουδάν, ξυπνούν μέσα του το ζώο που υπήρξε και τυφλωμένος από μίσος, αρπάζει το αυτόματο και καθαρίζει αντάρτες, σε μια προσπάθεια να σώσει τους ανήλικους πολεμιστές και τα ορφανά, θύματα του παραλογισμού του πολέμου.
 

Είδα μια ενδιαφέρουσα, σε σημεία της συγκλονιστική ιστορία για τον εμφύλιο στο Σουδάν και την πέρα από κάθε λογική στρατολόγηση ανήλικων στα στρατόπεδα του μίσους. Συγκινήθηκα, τρόμαξα, με σόκαραν οι σκηνές διαμελισμένων, καμένων, ορφανών παιδιών. Κι απ’ την άλλη, απόρησα πραγματικά για το μνημειώδη σκηνοθετικό ερασιτεχνισμό, την έλλειψη σοβαρής σεναριακής κατεύθυνσης, τα σκαμπανεβάσματα, τις κακές ερμηνείες, την εμμονή σε θρησκοληψίες και κλισέ τύπου unicef από τα οποία βρίθει ο "Φύλακας Αγγέλων" (πιο σωστά, "Ο Ιεραπόστολος με το αυτόματο").

Δεν αντιλήφθηκα το λόγο για τη βιασύνη και την προχειρότητα στο πρώτο μισάωρο όπου ο Μαρκ Φόρστερ χτίζει τον βασικό χαρακτήρα, δεν άντεξα τις σκηνές θρησκευτικού παροξυσμού και τα κηρύγματα των παπάδων, δεν με άγγιξε στιγμή η προσωπική ιστορία του Σαμ και το δράμα του (γι’ αυτό το τελευταίο, δεν ευθύνεται μόνο η ανυπαρξία του Τζέραρντ Μπάτλερ αλλά και η παιδική σκηνοθεσία του Φόρστερ). Σαν ταινία που παρήγγειλε η ιεραποστολική εκκλησία των ΗΠΑ ή (στην καλύτερη περίπτωση κι επειδή διασώζεται κάπως από τις πολεμικές σκηνές) η Διεθνής Αμνηστία για να ευαισθητοποιήσει συντηρητικούς και πλούσιους χριστιανούς να δωρίσουν τον οβολό τους, πιθανόν και να τα κατάφερε. Κατά τα άλλα…

 (4/10)
Γιάννης Δηράκης