seven art

Στα σίγουρα δεν θα μπορούσες να περιμένεις τίποτε λιγότερο από τον Καράξ. Είναι το κακό, το πιο τρελό, το άτακτο, το ατίθασο, το πλέον σουρεαλιστικό (που έρχεται κατευθείαν από τη δεκαετία του 1920), το θεόμουρλο παιδί του γαλλικού κινηματογράφου, εξαφανισμένο από το 1999 και το “Pola X”. Ο Καράξ δικαίως θεωρείται ο ταραχοποιός του 2012.
 

Αμφιταλαντεύτηκα όταν είδα την ταινία. Όμως εντέλει κατέληξα ότι αυτό το ακραία σινεφίλ φιλμ είναι μια τρέλα, ένα -ήδη- καλτ διαμάντι που θα βλέπεται και θα ξαναβλέπεται ως η απόλυτη παράνοια επί της κινηματογραφικής οθόνης. Ο πρώιμος Μπουνιουέλ, ο Νταλί, οι εκπρόσωποι των αβάν-γκαρντ κινημάτων των αρχών του 20ου αιώνα, θα τον αγαπούσαν έτσι και έβλεπαν το “Holy Motors”, θα τον βάφτιζαν σίγουρα άξιο συνεχιστή τους.
 

Μια ταινία για μυημένους, μα ναι, υπάρχει και αυτός ο όρος, πώς να το κάνουμε. Μια ιστορία που αναμειγνύει τις κοινωνικές τάξεις, τη σεξουαλικότητα, την εργασία, την έκσταση της διασκέδασης… Από την Κάιλι Μινόνγκ στον Ντενί Λαβάντ. Και από την Εύα Μέντες στον Μισέλ Πικολί. Μόνο ο Καράξ μπορεί να συνδυάσει όλους αυτούς. Μόνο ο Καράξ μπορεί να ενώσει κομμάτια ενός παζλ του μυαλού και της καρδιάς, της ψυχής και των υγρών του σώματος.
 

Ένας άντρας που μεταμορφώνεται, που παίρνει χίλια πρόσωπα. Από τέρας, γιάπης. Από ζητιάνος, χορευτής των πιο ακραίων κινήσεων. Το “Holy Motors” είναι ένα οπτικοακουστικό παραλήρημα ζωής και θανάτου, που έτσι και μπεις στο σύμπαν του, στα σίγουρα δεν θα γυρίσεις ποτέ ξανά πίσω σώος και (ψυχικά) αβλαβής.

 (7/10)
Νέστορας Πουλάκος