Συνεντεύξεις - Τζέφρι Ρας (La Migliore Offerta) - SevenArt.gr


Τζέφρι Ρας (La Migliore Offerta)

Συνεντεύξεις | 01 Μαρτίου 2013 | SevenArt.gr



Του Ιάκωβου Γωγάκη
(gogakis@sevenart.gr)

Από τους πιο χαρισματικούς ηθοποιούς των τελευταίων δεκαετιών, ο Αυστραλός Τζέφρι Ρας έχει κατακτήσει σχεδόν τα πάντα. Όσκαρ το 1996 για την συγκλονιστική του ερμηνεία στο “Σολίστα”, και μεταξύ άλλων βραβεία Τόνι και Έμμυ. Αλλά έπρεπε να έρθει το 2010 για να γίνει ευρύτερα γνωστός με την εμφάνισή του δίπλα στον Κόλιν Φερθ ως ο λογοθεραπευτής του Βασιλιά Γεωργίου του 5ου (The King's Speech), που του χάρισε ακόμη μία υποψηφιότητα για Όσκαρ.
 

Στα 62 του χρόνια, ο Τζέφρι Ρας εξακολουθεί να βρίσκεται στην επικαιρότητα, αυτή τη φορά με έναν ανατρεπτικό πρωταγωνιστικό ρόλο στο “Best Offer” σε σκηνοθεσία του Ιταλού Τζουζέπε Τορνατόρε.
 

Η ιστορία του έργου ακολουθεί έναν διοργανωτή δημοπρασιών πανάκριβων πινάκων που θα εκμεταλλευθεί την πολύχρονη εμπειρία του στο επάγγελμα για να τους οικειοποιηθεί. Η ρουτίνα του ανατρέπεται από την εμφάνιση μιας όμορφης αγοραφοβικής γυναίκας. Η ταινία μετατρέπεται σε ένα πανέξυπνο θρίλερ με φιλοσοφικούς στοχασμούς που περικυκλώνουν την ατμόσφαιρα.
 

Την προηγούμενη εβδομάδα παρουσιάσαμε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη του σπουδαίου σκηνοθέτη της. Σήμερα ακολουθεί το δεύτερο μέρος, και η συνομιλία μας με τον Τζέφρι Ρας που έγινε σε κεντρικό ξενοδοχείο του Βερολίνου.
 

 

Ο Τζούζεπε Τορνατόρε μου μίλησε με πολύ κολακευτικά λόγια για τη συνεργασία σας. Με τον Ιταλό δημιουργό σας συνδέει κάποια φιλία χρόνων;

Αδύνατον να θυμηθώ το πού γνωριστήκαμε και το πότε. Μου βάζεις δύσκολα, πάνε δεκαετίες πίσω. Θυμάμαι όμως μια συνάντηση μας στο Λονδίνο όταν με είχε πιάσει μια φλυαρία αναλύοντας του κάθε σκηνή από το “Σινεμά ο Παράδεισος”. Η ουσιαστική φιλία ξεκινά τώρα με το “Best Offer”.

 

Εσείς μένετε στην Αυστραλία, ο Τορνατόρε στην Ιταλία, τα γυρίσματα έγιναν στη Πράγα, και στη Βιέννη μεταξύ άλλων. Πώς τελικά επετεύχθη αυτή η συνεργασία;

Έχεις δίκιο, αυτό το πήγαινε έλα το σκέφτηκα κι εγώ όταν ήρθε στα χέρια μου το σενάριο. Τον πήρα τηλέφωνο και τον ρώτησα «γιατί διάλεξες εμένα;». Και μου απάντησε, «όταν σε είδα με ξυρισμένο το κεφάλι, τη μέρα της τελετής των Όσκαρ για το “King's Speech” αποφάσισα ότι εσύ θα ερμηνεύσεις τον κύριο Όλντμαν».

Ο Τζουζέπε ήρθε στη Μελβούρνη 4 μήνες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα και μελετήσαμε το σενάριο γραμμή-γραμμή. Είναι ένα πολύπλοκο κείμενο, αλληγορικό, που ο θεατής δε μπορεί να φανταστεί την τροπή που παίρνει στο τέλος.

 

Για τις τελευταίες σκηνές μπορούν να ειπωθούν αρκετά, θα σταθώ όμως σ’ αυτό που είναι κοινή εντύπωση των περισσοτέρων, ότι υπάρχει μια οσμή Χίτσκοκ και "Vertigo". Το συμμερίζεστε;

Δεν είμαι απόλυτα εξοικειωμένος με το “Vertigo”, μια εικόνα Χίτσκοκ υπάρχει, αλλά θα έλεγα ότι αυτό που έκανε ο Τορνατόρε είναι ότι δημιούργησε μια φανταστική ιστορία όπου ο θεατής είναι σχεδόν αδύνατον να μαντέψει την πλοκή. Είναι ένα φινάλε που σε συγκλονίζει όπως στο “The Crying Game” του Νιλ Τζόρνταν, όπου το θρίλερ οδηγεί σε λαβ στόρι, μια οπτασία που δεν ξέρεις αν αυτός ο έρωτας είναι αληθινός, ψεύτικός ή απλά ένα όνειρο.

Με τον Τζούζεπε συζητήσαμε πολύ για την απροσδόκητη τροπή της ιστορίας και το τελικό αποτέλεσμα είναι απλά μοναδικό.

 

Παρατήρησα ότι η κάθε σας κίνηση ήταν απολύτως μελετημένη στα πρότυπα ενός επαγγελματία δημοπράτη. Ακολουθήσατε σκηνοθετικές οδηγίες ή είχατε την ελευθερία να δουλέψετε το ρόλο όπως εσείς τον φανταζόσασταν;

Το σενάριο ήταν καλοδουλεμένο μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Έπρεπε κι εγώ από τη πλευρά μου να κάνω έρευνα, η οποία με οδήγησε μέχρι το Λονδίνο. Γνώρισα εκεί κάποιον που θα λέγαμε ότι είναι ο ορισμός αυτού που έχει κανείς στο μυαλό του ως δημοπράτη. Με βοήθησε αρκετά. Στην Αυστραλία είχα επίσης μια παρόμοια γνωριμία.

 

Τελικά ο κύριος Όλντμαν είναι το θύμα, που πέφτει στα δίχτυα μιας μυστήριας γυναίκας ή θα μπορούσε να είναι κι ένας εγκληματίας;

Ναι, μα είναι εγκληματίας. Ένας άνθρωπος που ζει αποσυνδεδεμένος από τον έξω κόσμο, που φοράει γάντια για να μην αγγίζει, να μην αισθάνεται τίποτα έκτος από τον δικό του μικρόκοσμο. Απέβαλε την όποια έλξη για τις γυναίκες και το σεξ, είναι ένας ευκατάστατος τύπος που η ζωή του είναι οι πίνακες αξίας και που μέσα από μια κομπίνα φτιάχνει μια περιουσία.

 

Από την άλλη, όλα θα αλλάξουν όταν θα μπει στη ζωή του η νεαρή Κλερ. Κάποιοι είδαν μέσα από το έργο τον «μεταμορφωμένο διάβολο» να κρύβεται στη γυναικεία φύση. Ποια είναι η δική σας απάντηση σ’ αυτό;

Αν ο Τορνατόρε πέτυχε να προκαλέσει τέτοια ερωτήματα τότε είναι άξιος θαυμασμού. Θα μπορούσα να το αντιστρέψω με τη φράση «είναι γλυκιά η αίσθηση της εκδίκησης», και έχοντας αυτό κατά νου τότε στην ταινία σίγουρα ο διάβολος δεν κρύβεται στις γυναίκες.

 

Η συμπρωταγωνίστρια σας Σίλβια Χοκς κέρδισε τις εντυπώσεις και ο Τζουζέπε Τορνατόρε μας παρέπεμψε σε σας για να μάθουμε περισσότερα για αυτή την επιλογή.

Μου έδωσε (ο σκηνοθέτης) το δικαίωμα της επιλογής για την παρτενέρ, είχα το σενάριο, δημιούργησα μια φανταστική εικόνα, κι έψαχνα αυτό που είχα στο μυαλό μου. Είναι απίστευτο τελικά το πώς έγινε. Την ανακάλυψα μέσα από το google. Στη μηχανή αναζήτησης έβαλα τις λέξεις κλειδιά «European Actresses» κι ανάμεσα σε 30 χιλιάδες ηθοποιούς από 25-30, έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία της. Είπα αμέσως, «αυτήν θέλω». Είδα και κάποιες ταινίες που είχε συμμετάσχει και μαζί με τον Τορνατόρε που συμφώνησε, την κλείσαμε. Η Σίλβια Χοκς είναι πραγματικά φανταστική ηθοποιός.

 

 



Follow SevenArt     


► Πρόσφατα άρθρα


Πρόγραμμα Αιθουσών

Το SevenArt προτείνει:


  • Μαύρο Ψωμί (2010)

    Μια ταινία που σ' αφήνει χωρίς στομάχι. Μπαίνει μέσα στον πυρήνα της καταλανικής κοινωνίας (που θυμίζει πολύ την Ελλάδα των αντίστοιχων χρόνων), ξετρυπώνει την ψίχα και την ψυχή της και μας τη σερβίρει στο πιάτο.

  • Λευκός Ελέφαντας (2012)

    Η κάμερα του Τραπέρο, μας μεταφέρει με ρεαλισμό στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων των παραγκουπόλεων της Αργεντινής. Η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είναι εδώ δεδομένα.


  • Το Τελευταίο Κύμα (1977)

    Δυο χρόνια μετά το εκστατικό "Πικνίκ στο βράχο των κρεμασμένων", ο Αυστραλός σκηνοθέτης δομεί ένα στέρεο ψυχολογικό θρίλερ, που βασίζεται σε μύθους και αρχαίες δοξασίες των Αβοριγίνων ιθαγενών της Αυστραλίας.


  • Το Μυστικό της Μέιζι (2012)

    Η επτάχρονη Μέιζι, ένα αξιαγάπητο κοριτσάκι, ακροβατεί ανάμεσα στις ψυχολογικές μεταπτώσεις μιας μητέρας - καλλιτέχνη και στην αδιαφορία ενός πατέρα - μπίζνεσμαν.