Συνεντεύξεις - Συνέντευξη: Νίκος Καλογερόπουλος (Οι Ιππείς της Πύλου) - SevenArt.gr


Συνέντευξη: Νίκος Καλογερόπουλος (Οι Ιππείς της Πύλου)

Συνεντεύξεις | 04 Μαρτίου 2011 | SevenArt.gr



Η επιστροφή ενός Ρομαντικού

Ο Νίκος Καλογερόπουλος είναι μια ιδιάζουσα φιγούρα του ελληνικού σινεμά. Ενώ έχει βραβευθεί 4 φορές σαν ηθοποιός (για τις ερμηνείες του στις ταινίες Μάθε Παιδί μου Γράμματα, Ρεμπέτικο, Λούφα και Παραλλαγή, Ένας κι Ένας), δεν δίστασε να δουλέψει ακόμα και σε οικοδομή, προκειμένου να μην αλλοτριωθεί. Στις 10 Μαρτίου επιστρέφει με μια προσωπική και ανατρεπτική ταινία, τους “Ιππείς της Πύλου” που μας ταξιδεύουν με γέλιο και συναίσθημα στα παράλογα της ζωής, ενώ στην πορεία δεν αφήνουν τίποτα όρθιο.
 

Συνέντευξη στον Γιώργο Καζιάνη


Από πού επηρεαστήκατε και ποιοι ήταν οι δάσκαλοι σας;
Οπτικά, ο πρώτος μου δάσκαλος είναι ο Καραγκιόζης. Στο σινεμά είναι ο Βασίλης Γεωργιάδης, ο πρώτος που έβγαλε τις κάμερες έξω, στο “Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται”. Η πρώτη μου επαφή με το σινεμά έγινε με τον Καζαντζάκη. Παλαβό όμως δεν είναι να μην γυρίζονται έργα του στον κινηματογράφο; Να έχει μεταφραστεί παντού και στην Ελλάδα να τον έχουν έτσι χεσμένο... Δεν σου τελείωσα όμως. Ο Γεωργιάδης το μοντάζ το έκανε στον αέρα. Μονοπλάνα όλα. Αλλά είχε ηθοποιούς τότε...  Εγώ τα κοίταζα όλα και σημείωνα. Σχολείο. Μου φώναζε τότε ο διευθυντής παραγωγής και μου έλεγε ρε κωλόπαιδο Καλογερόπουλε, όταν έχεις γύρισμα αργείς και όταν δεν έχεις είσαι από το πρωί. Ο άλλος μου Δάσκαλος ήταν ο Αλέξης Δαμιανός. Δάσκαλοι μου όμως είναι και η γιαγιά μου, η μάνα μου, τα δημοτικά τραγούδια.
 

Άρα ισχύει αυτό που λένε ότι ο δημιουργός πάντα επιστρέφει στα μέρη που γεννήθηκε.
Εγώ δεν έφυγα πότε, ήμουν πάντα εκεί.
 

Είναι αλήθεια ότι δουλεύατε σε οικοδομές αν δεν βρίσκατε κάτι που να σας αρέσει;
Ναι, δεν μάσαγα, έχω κάνει χρόνια οικοδομή. Το έκανα πάντα. Αν δεν μου άρεσε κάτι, την κοπάναγα. Εάν δεν έκανα αυτή την κίνηση, δεν θα έκανα την ταινία. Μου δίνανε ρόλους σωρηδόν αλλά δεν με κάλυπταν. Έχω αρνηθεί και πολλές διαφημίσεις. Δεν γούσταρα να μπω στη λογική της γρήγορης κονόμας. Καλύτερα οικοδομή, παρά προσκυνημένος.
 

Όμως, σας έχουμε δει και σε ρόλους που δεν ήταν «Καλογερόπουλος». Όπως ο ρόλος σας στην "Θηλυκή Εταιρεία".
Ξέρεις γιατί δέχτηκα να παίξω στην "Θηλυκή Εταιρεία"; Γιατί είχα απουσιάσει αρκετά χρόνια και είχα ακούσει τόσες χαζομάρες… Ότι ο Καλογερόπουλος τρελάθηκε, ότι τα παράτησε… Εγώ όμως έγραφα θεατρικά, τραγούδια, δεν το έβαζα κάτω.
 

Το γνωρίζω και έχω δει το θεατρικό σας "Οι Κυνικοί Ξανάρχονται". Αλλά έχω ακούσει πολλά και για τον "Μπαμπούλα"…
Στον "Μπαμπούλα" με αφορίσανε οι παπάδες…
 

Γενικά δεν τα πάτε καλά με τους άρχοντες. Ισχύει ότι και στους "Ιππείς" είχατε προβλήματα με την αστυνομία στην παρέλαση;
Ναι, υπάρχει και στην ταινία σε κάποια πλάνα.
 

Η ταινία είναι βιογραφική;
Ναι, έχει τέτοια στοιχεία. Είναι αληθινή. Θα την γουστάρει ο κόσμος. Δεν ξέρω πόσοι θα τη δουν, αλλά αυτοί που θα τη δουν, θα την ξαναδούν. Μου συμβαίνει αυτό, το ίδιο είχε συμβεί και με τους "Κυνικούς".
 

Έχετε τρέλα με την Αρχαία Ελλάδα;
Τι τρέλα; Έλληνας είμαι. Εδώ γεννήθηκα. Επειδή κάποιοι θέλουν να μας τα σβήσουν και να μας κάνουν Ρωμιούς; Καμαρώνω που είμαι Έλληνας και έχω αυτές τις αναφορές. Απλά είμαστε μαλάκες και κάποιοι θέλουν να μας διώξουν την Ελληνικότητα. 
 

Τι είστε τελικά; Σκηνοθέτης ή ηθοποιός;
Είμαι ερασιτέχνης άνθρωπος ή μάλλον, εραστής της τέχνης.
 

Αν είχατε πολλά λεφτά τι θα κάνατε;
Θα μάζευα όλα τα ταλέντα. Θα έκανα αυτό που έκανε μ’ εμένα ο παραγωγός μου, ο Χρήστος Κωνσταντακόπουλος, που μου τα έδωσε όλα απλόχερα. Με τους "Κυνικούς" μπήκα πολλά λεφτά μέσα και με έσωσε ο Καπετάν Βασίλης Κωνσταντακόπουλος, ο πατέρας του - να είναι καλά εκεί που είναι. Την λάτρεψε την παράσταση κι ενώ δεν τον ήξερα, ήρθε με ένα τριαντάφυλλο μετά το τέλος της και μου είπε, «ρε μανάρι τι ήταν αυτό που είδα, αυτή την παράσταση πρέπει να τη δουν όλοι οι Έλληνες». Ο καπετάν Βασίλης είναι σαν τον Κολοκοτρώνη, είδες τι έχει κάνει στην Μεσσηνία. Στα καράβια του είναι όλοι Έλληνες. Σαν τον Κολοκοτρώνη. Και ο γιος του έχει πάρει το αίμα του. Η ταινία είναι αφιερωμένη στον Καπετάν Βασίλη που του χρωστάω πολλά, γιατί με ξελάσπωσε. Χωρίς αυτόν, τώρα θα ήμουν φυλακή.
 

Πρέπει να πω ότι στο trailer της ταινίας δάκρυσα.
Έτσι είναι, το ένα μάτι θα κλαίει και το άλλο θα γελάει με τους "Ιππείς της Πύλου".
 

Ο Κιμούλης σηματοδοτεί τις 3 αφετηρίες σας. Ως νέου ηθοποιού, την επιστροφή σας με το Ένας και ένας και τώρα ως δημιουργού.
Για να καταλάβεις, εγώ με 3 ηθοποιούς έχω φύγει: με τον Διαμαντόπουλο, τον Λογοθέτη και τον Κιμούλη. Νιώθω ότι όταν βρεθώ μαζί τους στο πλατό, απογειωνόμαστε. Οπότε, ζήτησα από τον Χρήστο (Κωνσταντακόπουλο) τον Κιμούλη για να φύγουμε. Ο οποίος Κιμούλης, κάνει παλαβά πράγματα στην ταινία. Θα πάθεις πλάκα, δεν τον έχεις ξαναδεί έτσι. Έφαγε και μια κουτουλιά στο κεφάλι από ένα άλογο στο γύρισμα. Αν ήταν άλλος ηθοποιός, θα έφευγε. Αυτός συνέχισε. Ευχαριστώ και τον Γιώργο και τον Ηλία. Ο Καφετζόπουλος κάνει ένα γύφτο. Την Μπάρμπα δεν την έχεις ξαναδεί έτσι. Ο Σπυριδάκης κάνει μια σκουπιδιάρα και δίνει ρέστα.
 

Παραμένει «ζουμερή» η Μπάρμπα;
Και ψυχάρα...
 

Το μυστικό της ταινίας;
Φέρθηκα στους ηθοποιούς όπως θα ήθελα να μου φερθούν και εμένα.
 

Κάποιο παρασκήνιο από την ταινία;
Με το άλογο έσπασα τα πάντα. Έχω λατρεία με τα άλογα. Έκανα εγχείρηση κοίλης, έσπασα τον αυχένα μου…
 

Η Τέχνη θέλει θυσίες…
Ναι, έτσι ακριβώς.
 

Με αυτήν την ταινία νιώθετε ότι εκπληρώσατε ένα χρέος σας;
Ναι, στην Μεσσηνία, στον τόπο μου. Κι αυτοί την αγαπήσανε. 30 ανθρώπους ζητούσα για τα γυρίσματα, 150 ερχόντουσαν.
 

Έχετε ξαναπροσπαθήσει να γυρίσετε ταινία;
Ναι, και ήταν σαν τις πουτάνες, είχε 2 τίτλους. Δεν παίχτηκε ποτέ. Έμεινε στα συρτάρια. Αλλά αυτή η ταινία τα έχει όλα. Κι αυτά και τα μετά και τα προηγούμενα…


 

Trailer

This text will be replaced

 


*
Οι “Ιππείς της Πύλου” του Νίκου Καλογερόπουλου, κάνουν πρεμιέρα στην Ελλάδα την Πέμπτη 10 Μαρτίου σε διανομή Odeon
 


 



Follow SevenArt     


► Πρόσφατα άρθρα


Πρόγραμμα Αιθουσών

Το SevenArt προτείνει:


  • Μαύρο Ψωμί (2010)

    Μια ταινία που σ' αφήνει χωρίς στομάχι. Μπαίνει μέσα στον πυρήνα της καταλανικής κοινωνίας (που θυμίζει πολύ την Ελλάδα των αντίστοιχων χρόνων), ξετρυπώνει την ψίχα και την ψυχή της και μας τη σερβίρει στο πιάτο.

  • Λευκός Ελέφαντας (2012)

    Η κάμερα του Τραπέρο, μας μεταφέρει με ρεαλισμό στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων των παραγκουπόλεων της Αργεντινής. Η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είναι εδώ δεδομένα.


  • Το Τελευταίο Κύμα (1977)

    Δυο χρόνια μετά το εκστατικό "Πικνίκ στο βράχο των κρεμασμένων", ο Αυστραλός σκηνοθέτης δομεί ένα στέρεο ψυχολογικό θρίλερ, που βασίζεται σε μύθους και αρχαίες δοξασίες των Αβοριγίνων ιθαγενών της Αυστραλίας.


  • Το Μυστικό της Μέιζι (2012)

    Η επτάχρονη Μέιζι, ένα αξιαγάπητο κοριτσάκι, ακροβατεί ανάμεσα στις ψυχολογικές μεταπτώσεις μιας μητέρας - καλλιτέχνη και στην αδιαφορία ενός πατέρα - μπίζνεσμαν.