seven art

Μέχρι τα δεκαοχτώ του δήλωνε ότι όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει επαγγελματίας παίκτης του μπέιζμπολ. Όταν στα 19 του δεν κατάφερε να γίνει δεκτός στο team της αγαπημένης του ομάδας,  γέμισε μια βαλίτσα ρούχα, έβαλε στην τσέπη του μερικά δολάρια για τα έξοδα του δρόμου και σκέφτηκε ότι αφού απέτυχε να κατακτήσει μια θέση στα γήπεδα ως αθλητής, ίσως κατάφερνε να κατακτήσει το Χόλιγουντ. Το 1982, αποβιβάστηκε από το Κεντάκι στην πόλη των αγγέλων, κουβαλώντας μαζί του ένα κάρο εφηβικές αποσκευές γεμάτες φιλοδοξίες και όνειρα, αλλά άδειες από μετρητά. Ο πατέρας του, Νικ Κλούνεϊ - τηλεοπτικός αστέρας στα μέρη του, με δική του εκπομπή - τον παρακαλούσε καθημερινά να επιστρέψει σπίτι. Εκείνος, αντί για την βολή της οικογενειακής εστίας, προτίμησε τη ντουλάπα ενός φίλου του, σε μια στριμωγμένη γκαρσονιέρα, που μετά βίας τους χωρούσε και τους δύο. Ο Τζορτζ  Κλούνεϊ εισέπραξε πολλά “όχι” πριν ακούσει το πρώτο “ναι”. Το 1991, πέρασε πέντε φορές από οντισιόν προσπαθώντας να πείσει τον Ρίντλεϊ Σκοτ να του δώσει τον ρόλο του J.D, που τελικά ενσάρκωσε ο Μπραντ Πιτ, στο αξέχαστο “Θέλμα και Λουίζ”. Από το 1994, μετά τη συμμετοχή του στην εβδομαδιαία ιατρική σαπουνόπερα, “Στην Εντατική”, είδε τους κόπους του να καρποφορούν και την επιμονή του να δικαιώνεται.

Ένα βιβλίο 160 σελίδων που έφτασε στα χέρια μου το 2006  με τίτλο “Learning to Love You More”, ήταν το κίνητρο που έψαχνα για να σκεφτώ υπαρξιακά, να αναθεωρήσω εν μέρει το πώς βλέπω τη ζωή και τους γύρω μου, και να μου αναπτερώσει το δημιουργικό μου κομμάτι. Η αναζήτηση για τους συγγραφείς  με οδήγησε στη Μιράντα Τζουλάι και στο ντιβιντάδικο της γειτονιάς. Το “Εγώ και εσύ και όλοι οι γνωστοί” ήταν το δικό της εναρκτήριο λάκτισμα (παράλληλα με τη συγγραφή) στο σύγχρονο, ανάλαφρο, ποιητικό κινηματογράφο, από τον οποίο βρήκε εκατό τοις εκατό τον ιδιαίτερο τρόπο να παρουσιάσει μια ρομαντική κομεντί μέσα από την ιστορία του Ρίτσαρντ και της Κριστίν, δύο διαφορετικών χαρακτήρων που τους ένωναν δο κοινά στοιχεία: Η μοναξιά και η έλλειψη επικοινωνίας. Αν ισχυριστώ ότι με ενθουσίασε θα λέω ψέματα, όπως αντίθετα είχε συμβεί με το βιβλίο, διέκρινα όμως από την άλλη μεριά, μια άλλου είδους πρωτοτυπία του έργουκαι κάπως δικαιολόγησα τα τέσσερα βραβεία που πήρε στις Κάννες, και το ειδικό βραβείο στο Φεστιβάλ Σάντανς.

Μια από τις πιο δυνατές παραστάσεις που παρακολουθήσαμε φέτος στην αρχή της νέας θεατρικής χρονιάς, η παράσταση "Μοναξιά στην Άγρια Δύση". Το "Μοναξιά στην Άγρια Δύση" έργο του δίάσημου Βρετανού συγγραφεά και σκηνοθέτη, Μάρτιν Μακ Ντόνα, χαρίζει άφθονο γέλιο και συγκινεί με τους διαλόγους του. Εμείς μιλήσαμε με το Βλαδίμηρο Κυριακίδη, υπεύθυνο για τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης. Για όσους δεν την έχουν παρακολουθήσει, η παράσταση συνεχίζεται ως τις 4 Μαρτίου στο θέατρο του Γιώργου Αρμένη στα Εξάρχεια.
 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, εκ των οποίων άλλες φέρουν οσκαρική στάμπα κι άλλες αποτελούν ουσιαστικά ντεμπούτο νέων Ελλήνων σκηνοθετών. Καθώς και μια επανέκδοση, εν είδει ταινιοθήκης στο διαχρονικό έργο του Παμπστ. Στο μεταξύ, η Ελλάδα θρηνεί τον ξαφνικό χαμό του Θόδωρου Αγγελόπουλου, κι ευελπιστεί να πάρει βραβεία το “L” του Μπάμπη Μακρίδη είτε στο Φεστιβάλ Σάντανς είτε στο Φεστιβάλ Ρότερνταμ (ξεκίνησε χθες), όπου διαγωνίζεται.

Ταινία της Εβδομάδας είναι το “Champions: Μια αστεία ιστορία”, το ντοκιμαντέρ και ταυτόχρονα η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του 26χρονου Γαβριήλ Τζάφκα, πολυβραβευμένου μικρομηκά μέχρι τώρα. Η (ανύπαρκτη) κινηματογραφική παιδεία στην Ελλάδα, το θέμα της. Φρέσκο, διεισδυτικό, διαχρονικό κι επίκαιρο, ζωντανό, ατόφια αυθεντικό ντοκιμαντέρ. Μια σημαντική ταινία τεκμηρίωσης.

Την περίοδο αυτή μελετάω το “ταλαιπωρημένο” ελληνικό ντοκιμαντέρ, από την αρχή του. Από τα “Μέγαρα” του 1974 στην “Αγέλαστο Πέτρα” του 2000 και τούμπαλιν, καταλήγεις στο "Champions" του Γαβριήλ Τζάφκα. Κοινή συνισταμένη όλων αυτών είναι η καταγραφή με συνέπεια, που ενοχλεί.

Τον Τζάφκα τον έχω γνωρίσει μέσα από τις μικρού μήκους ταινίες του στο Φεστιβάλ Δράμας, τα τελευταία χρόνια. Είναι δεν είναι 26 χρονών και έχει εντυπωσιάσει Έλληνες και ξένους με τη διεισδυτικότητα και το βάθος ποιότητας της δουλειάς του.

Από την άλλη μεριά, με το “Champions” επιλέγει να κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στη μεγάλη φόρμα, ενοχλώντας άπαντες. Το ντοκιμαντέρ αυτό εισχωρεί στον αμαρτωλό πυθμένα της κινηματογραφικής παιδείας στην Ελλάδα, καταδεικνύοντας τη σαπίλα του συστήματος, κι αναδεικνύοντας τη βλακεία της φυλής μας.

11 υποψηφιότητες μάζεψε το “Hugo 3D” του γερόλυκου και πολυβραβευμένου Μάρτιν Σκορσέζε, του οποίου τα Όσκαρ μπορεί να άργησαν να του χτυπήσουν την πόρτα κάποιες δεκαετίες, όμως καταπώς φαίνεται θα τα πάρει μαζεμένα στη δύση της καριέρας του. Σημείωσε ότι η ταινία, που αφηγείται με παραμυθένιο τρόπο τη γέννηση του κινηματογράφου στη Γαλλία, θα παιχτεί στις ελληνικές αίθουσες στις 16 Φεβρουαρίου.

10 υποψηφιότητες συγκέντρωσε η ταινία-έκπληξη του 2011, το “The Artist” του Μισέλ Χαζαναβίσιους, στην οποία γρήγορα μυρίστηκαν χρήμα και δόξα τα δαιμόνια αδέρφια Γουάινσταιν και την αγόρασαν για την αμερικανική αγορά. Φυσικά και στις Η.Π.Α. έσκισε και λατρεύτηκε αυτό το tribute στο κλασικό βωβό σινεμά του Χόλιγουντ, που φέρνει στο μυαλό από Ροδόλφο Βαλεντίνο μέχρι Μπάστερ Κήτον.